In België zeggen mensen vaak dat ik een ruiter ben die zich aanpast aan mijn paard, en dat mijn zus het paard doet aanpassen naar haar. Ik doe dus wat het paard wil, terwijl anderen het paard laten doen wat zij willen. Ik dacht dan ook dat ik daardoor een minder goede ruiter was, omdat ik mijn paard niet naar mij deed luisteren.

Tijdens de eerste ritten op Muzi in Namibië probeerde ik te rijden met mijn teugels zoals we het leren in Europa: teugels in twee handen en kort houden. Ik merkte dat Muzi vaak heel traag werd en haar hoofd begon te schudden. Dit was moeilijk om te stoppen en ik raakte er eerst gefrustreerd door. De mensen voor mij reden met hun teugels in één hand, en ik dacht: “Waarom niet, ik kan het gewoon eens proberen.” Daarna stopte ze met haar hoofd te trekken en lagen haar oren vaker naar voren.

Ook tijdens de galop was ze soms wat trager dan de rest. Ik dacht dat ik dit kon oplossen door meer benen te geven, maar dat werkte niet. Op een bepaald moment vond ik het niet meer erg om een achterstand te hebben, omdat we op het einde wel nog konden aansluiten. Toen begon Muzi, vanaf een bepaalde afstand tussen haar en de andere paarden, vanzelf sneller te galopperen.

Ik leerde dat ik mezelf kan zijn en dat mijn eigen rijstijl het beste is voor mij. Want Muzi aanpassen aan de ‘goede’ rijstijl volgens Europa kan voor sommige ruiters werken, maar niet voor mij. Ik besefte in Namibië dat rijstijlen persoonlijk zijn en dat het belangrijk is om zelfzeker te zijn in je eigen rijstijl.

Kambaku Lodge * 12 april 2026