Zondag

De start van een tweedaagse richting de top van de Pizzo Carbonara. We zitten hier op 600 meter, zullen afdalen tot bijna zeeniveau om dan terug te klimmen naar 900 meter.

Tegen dan zijn we ongeveer 4 uren in het zadel en is het tijd om ons energielevel op te krikken bij een heerlijke picknicklunch. Vervolgens zal onze weg hoger gaan door een oerbos en klimmen tot ongeveer 1.600 m naar een rustiek berghotel waar we de nacht zullen doorbrengen.

Mijn kuitjes zijn ingesmeerd; here we go!

We zien veel dieren vandaag: koeien, schapen, geiten, uiteraard ook veel honden, enkele (semi) wilde paarden, zwijntjes, maar ook reeën en aasgieren die hoog in de lucht cirkelen.

Het terrein gaat van plat zand naar stijgende rotsen. Na enkele uren rijden, met toch wel wat technische stukjes, komen we aan in het typisch oud Siciliaans dorpje Isnello.

Na een drinkpauze voor de paarden trekken we het dorp in. WOW! Het bestaat uit een reeks trappen die de paarden gewoon nemen. Onvoorstelbaar!

De zon wordt (gelukkig) af en toe versluierd door wolken, maar toch zien we her en der witte koepels van enkele sterrenobservatoria blinken.

De picknick met vandaag lokale kaas, vlees, salade, olijven, verse amandelnoten en een dessertje, plus één cm straffe Italiaanse koffie, laadt ons terug op om het laatste stuk van de dag te rijden.

En wat voor één!

We rijden door een oerbos met eiken van meer dan 500 jaar oud. De dikke stammen – sommige met een omtrek van wel 3 à 4 meter – zijn bedekt met een stevige laag mos en de zware takken krullen zich een weg. Dit zou zo een scène kunnen zijn voor een middeleeuwse film!

Een lang zanderig bospad leent zich uitstekend voor een galop en rond 17 uur komen we aan op onze bestemming: een skistation (met 1 lift en 1 piste) op 1.600 meter.

We krijgen veel bekijks van de aanwezige toeristen en parkeren onze paarden aan de refugio waar we de nacht zullen doorbrengen.

Het was opnieuw een dag vol afwisseling, natuur, vriendschappen en me-time met de paarden. Zo’n dag om in te kaderen.

De skilift is gesloten, dus we kunnen niet meer naar de top. Maar we genieten van de valavond met zicht op een gezin everzwijntjes, een grote familie herten en een vos.

Maandag

Om 7 uur: rise and shine. Omdat we hier wat hoger zitten, voelt het frisser.

Na een stevig ontbijt worden we vrolijk begroet door het gesnuif van onze paarden, die reeds gezadeld klaarstaan. We zijn nog maar net de refugio uit en we zien opnieuw de grote kudde herten; met reeën, bambitjes en enkele mannetjes met een groot gewei.

De dag kan nu al niet meer stuk!

We nemen dezelfde dalende route; langs beuken, esdoorns, cederbomen en eiken die zelfs in de winter geen bladverlies hebben. Hier en daar doet de herfst haar intrede met – nu al – een prachtig kleurenpalet.

Terug tot aan Isnello en dan starten we opnieuw met klimmen. Door het zware terrein krijgen de paarden om de twee weken (!) nieuwe schoenen.

Aan de fontein laten we de paarden drinken. Omdat we inmiddels meer dan 2 uur in het zadel zitten, geven we de paarden en onszelf a break ‘with a view’.

De tocht gaat verder langs een uitdagende afdaling. Onderweg komen we enkele dappere mountainbikers tegen die naar boven fietsen. Liever zij dan ik!

Eens we in Isnello toekomen, nemen we de trappen naar beneden. Klik, klak … Het geluid van de hoeven op de kasseitjes lokt menig kijker. Toch wel pittig en heel speciaal om te paard trappen van enkele honderden jaren oud te doen.  Vanaf hier nemen we een andere route richting ons startpunt en rijden door enkele olijfboomgaarden. Ondertussen hebben we ook zicht op de Tyrreense Zee en op de Eolische eilanden. Hier lukt het om enkele drafjes (op straat) te doen.

We bereiken onze picknickplaats. Alex en de grooms nemen de paarden van ons over zodat wij ‘onze voetjes onder tafel’ kunnen schuiven.

We worden opnieuw verrast met heerlijk verse regionale producten, zopas in het dorp aangekocht: zwarte olijven, zongedroogde tomaten, lokale kaas, olijfolie, brood, salad bowl en ricotta.

Uiteraard ontbreekt een goed glas Italiaanse wijn niet. Om het helemaal af te maken zorgt Lizzie voor een romige, gevulde cannelloni als toetje.

Tijdens de lunch legt Alex uit welke verschillende routes ze op het eiland rijden. Ik moet zeker nog eens terugkomen 😊.

Met onze buik vol en na een drinkpauze voor de paarden beginnen we aan het laatste stuk van de dag.

Er volgt een stevige klim over grotere rotspartijen. Ik sta recht in het zadel en grijp de manen van Mercurio vast om mijn evenwicht te houden. De weg slingert zich héél steil naar omhoog, met aan de ene kant een afgrond. Ik kijk dapper naar de andere kant, vertrouw volledig op mijn paard en ben opgelucht als iedereen veilig en wel boven is. Ik hoor van één van mijn mederuiters – die toch wel al wat paardrij kilometers in de benen heeft – dat dit één van de moeilijkste dingen is die ze ooit deed.

We komen aan op een smal pad met aan beide kanten struiken tot kniehoogte en krijgen blik op 4 (semi wilde paarden die ons tegemoetkomen.  Aangezien het pad te smal is en we niet kunnen kruisen, jaagt de gids ze vooruit. De hengst blijft ons uitdagen en stopt regelmatig om te kijken, maar loopt dan toch tot een splitsing waar zij rechts gaan en wij links.

Ik geniet ervan om even de benen te strekken en begeleid mijn paard aan de hand naar beneden.

We houden ons voor dat we veel moeten eten omdat we de hele dag in touw waren, but I’m sooo stuffed!